از این به بعد فقط می توان سکوت شنید

                                     به نام خدایی که این روز ها نیست....                      

حال خوشی ندارم

پس اگر سلام نکردم به دل نگیرید

آخر این روزها روزهای قشنگی نیست

این روزها آنقدر شعر مقاومت خوانده ام  که شاید قزوه را هم غزه هجی کنم

این سپید رو تقدیم می کنم به این روزها...

نشستیم

پای غم هایی که تمامی ندارند و

گریه کردیم

پا به پای بیوه زن هایی

که شمارشان

از تعداد انگشت های الهه باران بیشتر است

تا شاید همراهشان باشیم

در مسیر تاریک آینده ای روشن

که قرار است اتفاق بیفتد.

نمی دانم کی؟

این زیتون های تناور

ریشه می زنند و

بلندی های جولان را آباد می کنند

تا بازهم به یادمان بیاورند

یحیی را

اورشلیم را

کودکان آواره ات را

که در کوچه

با تفنگ های چوبی

ژست شهادت گرفته اند و شهید می شوند

ومی دانند

تاریکی چیز بدی هم نیست

وقتی خورشید هایی در خانه داری

که اگر هر کدامشان غروب کنند

حتی روزهایت هم تیره و تار می شود

ای سرزمین غروب های پیاپی

آفتاب همیشه از شرق طلوع می کند

و شرق شما

نه نجیب زادگان نانجیب عرب هستند و

نه سلاطین هوسران حاشیه خلیج

که درست موقع شکار

خوابشان می برد

که شرق شما

 ماییم

 که می مانیم و

نقل می کنیم

سینه به سینه روایتت را

تا بدانند که قهرمان بوده ای

بی آنکه هیچ مدالی به سینه ات باشد

.

.

.

.

.

.

.

                                                             به نام خدا

سلام

اگه بعد از مدت ها به روزم به خاطر اصرار برادرم سید اکبر میر جعفریه

کنگره ایینه نبی هم برگزار شد

چه خوب و چه بد

از لطف همه ی دوستان متشکرم چه اونهایی که با وجود کنسلی بلیط ها رنج اومدن با

سواری رو به دوش کشیدند و چه چه اونهایی که نتونستن بیان

از همه ممنونم

    و اما یک غزل

این غزل رو تقدیم می کنم به همه ی کوفیان عزیز که به حضرت علی و نسل پاک ایشان

خیلی لطف داشتند و هم به کوفیان عزیز شهرم که به من خیلی ...

اینان اسیر نفرت و مرگند

امروز یا فردا نمی فهمند

گفتم هزارن بار دردم را

گفتم ولی اینها نمی فهمند

اول برایت نامه می دادند

بعدا به پایت جان نمی دادند

دل هایشان همراه مولا بود

شمشیرها اما نمی فهمند

نامردمان نامرد می مانند

هر قدر هم بی درد... می مانند

آه علی ، نفرین زهرا ماند

تا آخر دنیا ....    نمی فهمند

کوفه دچار ابن ملجم بود

مولا سراسر ناله و غم بود

چیزی درون سینه اش کم بود

وقتی که زهرا را نمی فهمند

فزتُ و رَبّ الکعبه می خواند

آنقدر توی سجده می ماند

تا یک نفر او را رها سازد

از شر این دنیا ...  نمی فهمند

از آسمان بانگ رحیل آمد

موسی هراسان پای نیل آمد

دریای علم مرتضی واشد

دریاست او... آیا نمی فهمند؟

* * *

بعد از هزاران سال بعد از تو

وقتی تمام شهر می فهمند

این قوم اسیر خواب خوش هستند

نه واقعا ً این ها نمی فهمند!!!

ببخشید

یه نکته یادم رفت

هر کس که می خواد توی نظرات به عبارت های (زیبا بود) یا (خوب بود) و یا ...

اکتفا کنه لطفا نظر نده 

 ممنون

فراخوان اولین جشنواره ی کشوری شعر

آیینه ی نبی

با موضوع زندگی و ابعاد شخصیتی

حضرت علی اکبر علیه السلام

نشانی پستی دبیرخانه : مرودشت - خیابان سعدی -

انتهای کوچه ی بازرگانی - مهدیه ی مرودشت

 پایگاه مقاومت امام خمینی (ره)

نشانی الکترونیک : aeine47@yahoo.com

آخرین مهلت ارسال آثار :  ۱۵ مرداد ۱۳۸۷

شروع داوری آثار : ۱۶ مرداد۸۷

اعلام نتایج داوری : ۱۷ مرداد

اختتامیه ی جشنواره : ۲۲ تا ۲۴ مرداد

همزمان با میلاد با سعادت حضرت علی اکبر علیه السلام

تلفن تماس

۰۹۱۷۷۱۹۲۹۴۲

فراخوان آیینه نبی در ایکنا 

   سلام

بازم یه غزل گلایه  یادم میاد که این غزل رو به

                                   سید محمد امین جعفری

 تقدیم کرده بودم ولی ارزش سید خیلی بیشتر از یه غزل ضعیفه.

حرف های الکی

ما نقطه ی تقابل دو نسل مبهم ایم

نادر ترین نمونه تاریخ آدم ایم

هم نیستیم با هم و هم با هم ایم چون

ما اجتماع ضد و نقیضین عالم ایم

ما زیر بار منحنی فقر خم شدیم

اما هنوز داعیه داریم محکم ایم!!؟؟

ای کاش توی لرزش اول فرو رویم

ما بچه های پاپتی و گشنه ی بم ایم

ما پشت پا به آبی دریا نمی زنیم

خود گرچه غرق توی لجن زار ماتم ایم

ما هم به نوبه خودمان مرد می شویم

اما به شرط اینکه بفهمند آدم ایم

                                                                        م. تردید

سلام

هرچند محرم تموم شد ولی با یه کار عاشورایی در خدمتم

باران تیر و نیزه سرازیر می شود

تفسیر آیه آیه ی تطهیر می شود

اینجا نماز خوف دو رکعت به قصد عشق

در دفتر قنوت تو تصویر می شود

حی علی .....

               (و حرمله قدری شتاب کن)

لطفا بزن بزن نزنی دیر می شود

آن سو نماز تیر به زه می گذارد و

این سو نماز دست به شمشیر می شود

با نیت تقرب از آن سوی تیر ها

سمت صفوف عشق سرازیر می شود

حالا سعید می رسد از راه و استوار

با تیر های سم زده درگیر می شود

در سجده غلت می زند و پیش چشم هاش

مرگ است این که باز زمین گیر می شود

حی علی ....

               (و حرمله قدری شتاب کن)

لطفا بزن بزن نزنی دیر می شود...

                                                                            کربلا ۲۷/۱۱/۸۶ حرم ابوالفضل

شاید دلم می خواست که هیچ وقت این غزل رو توی وبلاگ نزنم

ولی با کار زیبای حمید سهرابی 

مجبور شدم

     مجبور شدم

..................................................

تقدیم به پدرم و همه ی سربازان امام خمینی (ره) که با تغییر معیار ارزش ها به آهستگی از یاد ...

 ... می روند وکسی نمی فهمد در غزل ها رکود باران را

 یا صدای شکستن شاخه  یا شب سرد تیر باران را

گرگ های گرسنه می آیند در تکاپوی لقمه ای تازه

می شود گله ای رها در دشت می کند حس نبود چوپان را

ریشه های درخت خشکیده باغبان مرده است ای مردم

چه کسی مثل او توانسته ببرد آبروی شیطان را

می روند و کسی نمی داند به کجا می روند می میرند

ابتدا مبهم است و درد آلود بگذرید از بیان پایان را

عده ای مات از اینکه جا ماندند از فراسوی کاروان جنون

عده ای هم به باد می دادند هشت سال آرزوی آنان را

رنگ ارزش پریده از رخشان اینکه مرده و زنده می میرند

بغضشان در گلو فرو مانده لیک گریه نمی کنند آن را

(چون حسین شکنجه و دردند کینه دیدند و طاقت آوردند)

انتقام از کسی نمی گیرند یادشان رفته درد زندان را

من که می دانم این تبسم ها از سر درد های هر روز است

تیر ناحق نخورده ای جانا که بفهمی چه می کند جان را

                                                    م. تردید

یه نفر می گفت:

ما نسل دومی ها نسل سوخته بودیم ولی شما نسل سومی ها نسل پدر سوخته...

حالا من عضو این نسل سوم (پدر سوخته) هستم و این غزل رو تقدیم می کنم به همه ی

 پدر سوخته ها...

                                نسل آتش

از جنس آتشیم اگر دود می شویم

ما نسل چندمیم که نابود می شویم

آتش به جان بت شکن افتاد، بد نشد

چون پیروان حضرت نمرود می شویم

دریا به ما که موج نداریم ، جا نداد

حسرت نمی خوریم اگر رود می شویم

از شاخ و برگ سبز درختان جدا شدیم

بهتر همان که توی زمین کود می شویم

این آب چشمه بود که زیبا و صاف بود

ما آب برکه ایم گل آلود می شویم

هی وعده می دهند که اصلاحمان کنند

ما قول می دهیم اگر بود... می شویم

هی امتحان سخت بگیرید بی دلیل

ازقبل گفته ایم که مردود می شویم

هر جا امام قافله دستور می دهد

ما نیز طبق آنچه که فرمود می شویم

                     م.تردید

منتظر نقد شما هستم

امروز با یه چهار پاره در خدمتتون هستم.

بی آبروتر از همه ی هرزه های شهر

من بی شما به آخر دنیا رسیده ام

با دستهای بسته و پاهای خسته ام

در این تقاطع از همه جا دل بریده ام

من را درون یک کفن سرد و ترسناک

در گور لحظه های خودم دفن می کنند

حالا منم و یک چمدان از غم و گناه

محصول آنچه را که شدم ٫ دفن می کنند

نه غسل می دهند و نه گریه می کنند

شاید از اینکه مرده ام عاصی نمی شوند

شاید ولی چرا؟؟ مگر آنها که زنده اند

روزی به مرگ و فاصله راضی نمی شوند؟؟ * ۱*

و حکم آخری که به دستم نمی رسد

حبس ابد برای من و مرگ توی گور

مردم که خود منادی قانون جنگلند

مجری حکم شرعیه من میشوند ــــ

         ــ نور ــ

از لابلای سنگ لحد دور می شود

حالا همه زمین و زمان گریه می کنند

باران گرفته است ولی بی حضور من

پس آسمان هم از دل و جان گریه می کند

و خاک ها که روی تنم سرد می شوند

این آخرین در است برای فرار من

(درها برای بسته شدن آفریده شد)

و من برای خستگی از مردم لجن

من خسته ام از این همه تکرار بی هدف

پوچم ولی به سمت تباهی نمی روم

من لای چرخهای زمان له نمی شوم

با چشم بسته رو به سیاهی نمی روم

حالا بر این عقیده رسیدم که زندگی

جز خاطره نبوده در افکار کال ما

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به...

               مرگ

 ثبت است بر جریده عالم زوال ما

یه نکته کوچولو: ۱. توی این بند تصرف در قافیه به صورت آگاهانه انجام شده

امیدوارم که دوستان من رو از نقد های منصفانشون بی نصیب نگذارند.

ممنون